Wysokość obowiązku alimentacyjnego

Obowiązek alimentacyjny polega na dostarczaniu środków utrzymania a w miarę potrzeby i wychowania. Oznacza to umożliwienie zaspokajania bieżących potrzeb w zakresie wyżywienia, odzieży, mieszkania, higieny, leczenia i w pewnym zakresie potrzeb kulturalnych – dotyczy to wszystkich uprawnionych niezależnie od wieku. Dostarczanie środków wychowania dotyczy zaś zwłaszcza małoletnich, którzy dopiero przygotowują się do samodzielnego życia. Chodzi tu o potrzeby w zakresie kształcenia ogólnego i zawodowego, rozwijania zdolności dziecka, zapewnienie mu odpowiednich rozrywek, wypoczynku, dbałości o rozwój fizyczny i duchowy itd.

Alimenty obejmują też wydatki związane z ochroną praw dziecka i ochroną jego osoby np. koszty postępowania sądowego w sprawie dotyczącej dziecka, nie dotyczą zaś wyposażenia, tj. wydatków związanych z zawarciem małżeństwa lub usamodzielnieniem się dziecka (np. kupno mieszkania).

Nie istnieje ściśle określony taryfikator alimentacyjny. Można żądać w zasadzie dowolnej kwoty alimentów, trudno jednak przewidzieć czy sąd przychyli się do tego żądania.

Wysokość alimentów zależy od usprawiedliwionych potrzeb dziecka oraz majątkowych i zarobkowych możliwości zobowiązanego. Kwota alimentów zależy od konkretnych okoliczności w danej sprawie. Zależy też od stosunku rodzinno-prawnego łączącego zobowiązanego i uprawnionego – różna będzie wysokość alimentów przy różnych stosunkach rodzinnych. Najsilniej obowiązek kształtuje się w relacji rodzic – niesamodzielne dziecko.

W prawie rodzinnym mamy do czynienia z postulatem tzw. równej stopy życiowej – chodzi o to, by małżonek dostarczał drugiemu takich środków, aby obie strony miały porównywalny standard życia. Nieco inaczej wygląda to w przypadku alimentów na dziecko, gdyż zakres alimentów zależy od wykonywania władzy rodzicielskiej. Tutaj nie można powoływać się na równą stopę życiową rodzica i dziecka – rodzice mają zapewnić odpowiednie warunki do utrzymania i wychowania dziecka, nie są zobowiązani zaspokajać wszelkich luksusowych potrzeb dziecka, nawet w sytuacji, gdy mają ku temu możliwości finansowe.

Ponadto na wielkość alimentów nie wpływają:

  • świadczenia z pomocy społecznej lub funduszu alimentacyjnego;
  • świadczenia, wydatki i inne środki finansowe związane z umieszczeniem dziecka w pieczy zastępczej;
  • świadczenia wychowawcze;
  • świadczenia rodzinne.

Zatem kwota alimentów zależy od dwóch czynników:

  1. ile uprawniony potrzebuje?

Przykładowe wydatki na dziecko to:

  • szkoła – podręczniki, przybory i pomoce szkolne, składki klasowe, na radę rodziców i ubezpieczenie, koszty wyjść klasowych (wycieczki, kino teatr), obiady, świetlica
  • zajęcia dodatkowe – korepetycje, językowe, sportowe (w tym także potrzebny sprzęt), artystyczne
  • wyżywienie
  • kosmetyki i środki czystości
  • ubrania
  • wyjazdy weekendowe i wakacyjne,
  • leczenie (koszty leków, wizyty u dentysty, stałego leczenia)
  • rozrywka
  • koszty dojazdów (do szkoły i na zajęcia dodatkowe)
  • opłaty mieszkaniowe (koszty mieszkania przypadające na dziecko np. przy 3 osobach zamieszkujących będzie to 1/3 wszystkich opłat)

Wszystkie jednorazowe wydatki np. podręczniki należy wyliczyć jako koszt miesięczny, zatem uzyskaną kwotę trzeba podzielić na 12 i podać jako miesięczną – alimenty przysługują co miesiąc, zatem potrzebne jest

  1. Ile zobowiązany jest w stanie łożyć?

Jak już wspomniano, zwrócić należy uwagę, że mowa o możliwościach, a nie rzeczywistych zarobkach. Stąd należy przygotować informację dotyczące możliwości zarobkowe drugiego rodzica: składając zeszłoroczny PIT, czy umowę o pracę, opisując przy tym jego wykształcenie, umiejętności, zawód, miejsca pracy itp. Ponadto można wyszukać przykładowe oferty pracy dla osób o podobnych kwalifikacjach. Jeżeli rodzic nie ma żadnego konkretnego zawodu, wykształcenia ani doświadczenia, podstawą do wyliczenia możliwości zarobkowych będą oferty dla osób bez zawodu. Ewentualnie można wnosić, by sąd zwrócił się do urzędu pracy o nadesłanie informacji, czy są oferty dla osób o określonych kwalifikacjach lub bez zawodu.

Obowiązek alimentacyjny względem dziecka dotyczy obojga rodziców, co nie oznacza, że kwota utrzymania dziecka dzielona jest na pół. Na rodzica, który nie mieszka na co dzień z dzieckiem, przypada kwota wyższa z tego względu, że obowiązek alimentacyjny realizuje się nie tylko w pieniądzu (kwotowo albo ułamkowo (procent dochodów zobowiązanego)), ale także poprzez bezpośrednią opiekę (osobiste starania), czyli czynności związane z utrzymaniem dziecka, np. przygotowywanie posiłków, dbanie o czystość, pielęgnacja w chorobie itd.

Nie istnieje zatem przeciętna kwota alimentów na dziecko w danym wieku. W zależności od konfiguracji czynników, sądy zasądzają alimenty w różnej kwocie. Czynniki, od których zależy wysokość alimentów, trzeba dokładnie przeanalizować, wyliczyć i udokumentować.

Skontaktuj się. 500 091 968